మాయా ప్రపంచం
 

శ్రీ రాముడు, అర్జునుడి మహా విషాదం శ్రీరాముడు మరియు అర్జునుడు

 

మానవజాతి స్మృతులలో, చరిత్ర పుటలలో, ఇద్దరు వ్యక్తులు పరిపూర్ణతకు ప్రతీకలుగా నిలుస్తారు. వారిని లోకం ఆదర్శ పురుషులుగా కీర్తిస్తుంది. ఒకరు మర్యాదా పురుషోత్తముడు. మరొకరు అజేయమైన యోధుడు. ఒకరు శ్రీరాముడు, మరొకరు అర్జునుడు.

వారి జీవితాలు ధర్మానికి, విజయానికి, సంయమనానికి దర్పణాలు. అయినా, వారిద్దరి జీవితాలలో ఒక అసాధారణమైన ఘట్టం ఉంది. వారి ప్రయాణం అద్భుతమైన విజయంతోనో, గొప్ప సంకల్పంతోనో ప్రారంభం కాలేదు. వారి ప్రయాణం మొదలైంది... ఒక సంపూర్ణమైన, గాఢమైన, అంతుచిక్కని "నిరాశ"తో. ఇదే ఈ గ్రంథానికి మూలబిందువు.

అయోధ్యలో ఒక విచిత్రమైన పరిస్థితి నెలకొంది. యువరాజు రాముడు తీర్థయాత్రలు ముగించుకుని తిరిగి వచ్చాడు. కానీ వచ్చినప్పటి నుంచి అతనిలో ఒక తీవ్రమైన మార్పు. ఎవరితోనూ మాట్లాడడు, సరిగ్గా భోజనం చేయడు, రాజ్యపాలన మీద ఆసక్తి లేదు. ఒక రకమైన గాఢమైన వైరాగ్యంలో కూరుకుపోయాడు. కొడుకు పరిస్థితి చూసి తండ్రి దశరథుడు కుమిలిపోతున్న సమయం అది.

సరిగ్గా అదే సమయానికి, బ్రహ్మర్షి విశ్వామిత్రుడు అయోధ్యకు వచ్చాడు. ఆయన వచ్చిన పని వేరు. సిద్ధాశ్రమంలో తాను తలపెట్టిన యజ్ఞాన్ని మారీచుడు, సుబాహుడు అనే రాక్షసుల బారి నుండి కాపాడటానికి రాముడిని తనతో పంపమని కోరడానికి వచ్చాడు.

కానీ దశరథుడు కన్నీళ్లతో రాముడి మానసిక స్థితిని వివరించాడు. "నా కొడుకు పసివాడు, పైగా ఇప్పుడు మానసికంగా సరిగ్గా లేడు, నిర్లిప్తంగా ఉన్నాడు" అని వాపోయాడు. అప్పుడు జ్ఞాని అయిన విశ్వామిత్రుడు చిరునవ్వుతో, "రాజా! అది పిచ్చి కాదు, అది జ్ఞానోదయం (Spiritual Awakening). ఆత్మశోధనలో ఉన్నవాడి లక్షణం అది. వెంటనే రాముడిని సభకు పిలిపించు" అని ఆదేశించాడు.

ఆ పిలుపు మేరకు రాముడు రాజసభలో అడుగుపెట్టాడు. అతను చూడ్డానికి అందంగానే ఉన్నాడు కానీ, అతని కళ్లలో ఈ లోకం పట్ల ఆసక్తి లేదు. ఒక నిర్జీవమైన ప్రతిమలా వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆ సభలో నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతుండగా,......................