దళిత బ్యాంక్ కు దారి !

1,03,800 కోట్లు - “ఒక లక్షా మూడు వేల ఎనిమిది వందల కోట్లు" ఇదంతా దళితుల డబ్బు. ఈ నంబర్ చూశాక నాకు దిమ్మ తిరిగింది. మనం ఇంత అవగాహన లోపంతో ఎలా బ్రతుకుతున్నాం అనిపిస్తుంది.

ఇక అసలు విషయానికొస్తే మీకో మూడు కథలు చెప్పాలి.

1. సుభాష్ గ్రోవర్, ఢిల్లీలో క్రేన్ల వ్యాపారి. ఆయన ఒక దళితుడు. ఆయనకు ఒక పెద్ద ఆర్డర్ వచ్చింది. దానిని పూర్తి చేయడానికి 15 శాతం వడ్డీతో ఒక కన్సార్షియమ్ వద్ద 5 కోట్లు అప్పుగా తీసుకున్నాడు. 2005 లో ప్రారంభమైన ఆ కంపెనీ 2015 వరకు అప్పులపై కట్టిన వడ్డీ 10 కోట్లు.
2. ఇంకో వ్యాపారి పేరు ఎన్ కె చందన్. ఆయన వ్యాపారానికి, ఒక ప్రయివేట్ కంపెనీ వద్ద 36 శాతం వడ్డీతో అప్పు తీసుకున్నాడు. ఇప్పటిదాకా ఆయన కట్టిన వడ్డీ 5 కోట్లు. ఈయన కూడా దళితుడు.
3. అహ్మదాబాద్ కేంద్రంగా నడిచే ప్లాస్టిక్ కంపెనీ రతిబాయ్ మక్వానా ట్రేడ్స్ సంవత్సరానికి కట్టే వడ్డీ 7 కోట్లు. ఇదంతా ప్రభుత్వ రంగ బ్యాంక్ లు దళిత వ్యాపారులకు భారీ స్థాయిలో అప్పు ఇవ్వడానికి తిరస్కరించిన తరుణంలో వ్యాపార అభివృద్ధి కోసం దళిత వ్యాపారులు, ప్రైవేట్ వ్యక్తులు లేదా సంస్థల దగ్గర అధిక వడ్డీకి అప్పు తీసుకుంటున్న వైనం చిట్టా. ఈ చాంతాడు పెద్దది.

సంస్కరణల యుగం వచ్చాక కూడా, ఇప్పటికీ ప్రభుత్వాలు దళితులను ఆహారం మరియు ఉద్యోగాలు మాత్రమే కోరుకునే వారిగా చూస్తున్నారు. చిన్న చితక పరిశ్రమలతో దళితులు, దళితులకు ఉద్యోగ అవకాశాలు కల్పించే పరిస్థితి లేకుండా పోయింది. కారణం కుల స్వభావానికి అతీతం కాని బ్యాంకుల యాజమాన్యాలు కూడా ఇప్పటికీ దళితులకు లోన్లు ఇవ్వాలంటే జంకుతాయి. లక్ష రూపాయలు ఇచ్చే ఎస్సీ కార్పోరేషన్స్ లోన్లకే లక్ష ప్రశ్నలు వేసే బ్యాంకులు కోట్ల రూపాయలు ఇవ్వమంటే ఇస్తాయా!...............