ఉచల్యా

నేను లాతూరు జిల్లాలోని ధనేగాంవ్ అనే ఊరిలో పుట్టాను. నిజానికి నేను ఏ తేదీన పుట్టానో ఎక్కడ పుట్టానో నాకు తెలియదు. నాకు ఊహ తెలిసేవరకు నేను ధనేగాంవ్లో పెరిగాను. అందుకే ఈ ఊరినే మా ఊరు అని అనుకుంటాను. అసలు మా ఉచల్యా జాతి వారికి ఒక ఊరు లేదు, ఒక ఇల్లు లేదు, ఓ గజం స్థలం లేదు, నాలుగు గింజలు పండించుకునేందుకు ఒక చెక్క లేదు. మా చిన్నప్పుడు మాకో గుడిసె ఉండేది. నాకు మా గుడిసె పిచ్చుకలు గూడు లాగా అనిపించేది. ఈ గూటిలోకి వెళ్ళాలన్నా, బయటికి రావాలన్నా వంగాల్సి వచ్చేది. నా నాయనమ్మ నరసాబాయి మా ఇంటి బాగోగులు చూస్తూ వుండేది. మా తాతయ్య పోలీసు స్టేషన్కు వెళ్ళి హాజరు వేయించుకోవాలి. అందువలనే అతడు ఎక్కడా పని చేయలేకపోయేవాడు. మా తాతయ్య లింగప్ప ఊళ్ళల్లో జరిగే సంతలకు వెళ్తూ ఉండేవాడు. అక్కడ దొంగతనాలు చేస్తూ ఉండేవాడు జేబులు కత్తిరించేవాడు, మూటలు ముల్లెలు ఎత్తుకు వచ్చేవాడు. అతడు దొంగతనాలు చేయడంలో ప్రసిద్ధి కెక్కాడు. అందుకే సామాన్యంగా అతడి జోలికి ఎవరూ వచ్చేవారు కాదు. నిజాం ప్రభుత్వం రికార్డులలో అతడి పేరు ఉండేది. ఒకసారి అతడు తాగిన మత్తులో ఒకడి జేబును భారత్ బ్లేడుతో కత్తిరించాడు. నిషాలో ఉండటం వలన భారత్ బ్లేడుతో పిర్రల దాకా కోసాడు. అంతే రక్తం భళ భళా కారడం మొదలు పెట్టింది. అతడు బాధ కొద్దీ పెద్దగా అరవడం మొదలు పెట్టాడు. పోలీసులు మా తాతను పట్టుకుని తీసుకు పోయారు. మా ఇంటి దాకా తీసుకు వచ్చారు. అప్పుడు నేను ఓ చిన్న కుక్క పిల్లలాగా బొంత కప్పుకుని మా పిచ్చిక గూటిలో పడి ఉన్నాను. తాతయ్య చేతికి సంకెళ్ళు ఉన్నాయి. "చెప్పు... పైసలు, బంగారం ఎక్కడ దాచావో.... అంటూ పోలీసులు కొట్టడం మొదలు పెట్టారు. "సాహెబ్... ఇంట్లో ఏమీ లేదు..." అని తాతయ్య అన్నాడు. 'నీ ముండకు తెలిసే ఉంటుంది.' అని అంటూ పోలీసులు మా నాయనమ్మ జుట్టు పట్టుకుని.....................................