సమాగమం

ప్రేమలో పరుగెత్తి, పరుగెత్తి - మనసంతా చెమటతో

వేగాన్ని, వేడినీ కోరికనూ నిందిస్తూ - వాంఛ తీరని

విరాగమంతా తిరిగి ప్రయాణమవడం వరకే

పునరావృతం దేనికీ తప్పదు.

మళ్ళీ పరుగు, మళ్ళీ చిత్తడి

 

ప్రేమలో ఇతివృత్తం ఎప్పుడూ కథకన్నా పెద్దది.

ఈ శరీరం ఎప్పుడూ ఆత్మకు బిగుతై పోతుంది.

పెదవులతో శరీరాన్ని వెలిగించి - ఆలింగనంతో ఆత్మను జతచేసి

చివరకు అంతా తడబాటు, అయోమయం!

ఆలోచన, తర్కం, వితర్కం, ఆదర్శం, లయ, మోక్షం

అన్నీ అనుభూతిలో దిగ్బంధం అయిపోతాయి!

 

ప్రవాహం ముగిశాక తేటగా మెరిసే రాతిలాగా-

అంతఃచేతనం ఆవిష్కరించబడుతుంది.

మంచుతో వంగి దించుకు పోయిన పూలపొద

సూర్యోదయానే తేలికపడి సర్దుకుంటుంది.

కోరిక వున్నంతసేపే మనం దివ్యులం, పూజ్యులం

శరీరం, ఆహార్యం, అహంకారం - అన్నీ మన అంతఃచేతనకు గవాక్షాలు

 

నీ జ్ఞాపకాల స్పర్శ తగిలినపుడల్లా నిశ్శబ్దం ఆత్మలో స్ఫురించడం

హృదయం బరువెక్కి మంచుతో కప్పిన పూలగుత్తిలా వాలడం

నేలను చీల్చుకొని ఆకాశం వైపు లేచే మొక్కలా శరీరం గగుర్పొడవడం!

 

ఒక్కడినే నిద్రలేచినపుడు - ప్రయాణం చివరన ఒక్కడినే మిగిలినపుడు

వేల వృక్షాలతో ఊగే మహారణ్యం కూడా మోడుగా తోస్తుంది.

హృదయానికి మాటలెంత బరువో - మౌనం అంతే బరువు

వెలుతురు ఎంత స్పష్టమో - చీకటి అంతే స్పష్టం.................................