అధ్యాయం 4 - చివరి శ్వాస
 

మొదటి భాగం - తెల్లదనం

గది తెల్లగా ఉంది. ఆ తెల్లదనం ప్రశాంతత కాదు. అది ఖాళీ గోడలపై, బెడ్ మీద, కర్టెన్లపై పడిన తెలుపు - అతని లోపల మిగిలిపోయిన మౌనంలా అనిపించింది. ఎన్నాళ్లుగానో మాట్లాడకుండా వదిలేసిన మాటలు కూడా ఇలానే రంగు కోల్పోయి ఉండొచ్చేమో అనిపించింది.

మిషన్ బీప్ మెల్లగా వినిపిస్తోంది. ప్రతి బీప్ మధ్యలో ఒక విరామం. ఆ విరామాల్లో ఏదో మిగిలిపోయినట్టు. జీవితం అంతా శబ్దాలతో గడిచింది. ఇప్పుడు మాత్రం నిశ్శబ్దం మాత్రమే స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

ఊపిరి లోపలికి రావడం కష్టం. ప్రతి శ్వాస ఒక ప్రయత్నంలా. శరీరం తన మాట వినడం లేదు. ఇన్నాళ్లు తనతో ఉన్న ఈ శరీరం - ఇప్పుడు పరాయి వస్తువులా అనిపిస్తోంది.

అతనికి ఒక్కసారిగా ఒక స్పష్టత కలిగింది. శరీరం ఆగిపోవడం ఒక రోజు జరిగే పని. కానీ చెప్పని మాటలు ఆగిపోయిన రోజే కొన్ని జీవితాలు నెమ్మదిగా ఖాళీ అవుతాయి. అతనికి ఒక్కసారిగా ఒక స్పష్టత వచ్చింది.

మాటలు ఆగిపోలేదు. తానే ఆపేశాడు. ప్రతి సారి మాట్లాడాల్సిన చోట తానే మౌనం ఎంచుకున్నాడు. చెప్పని మాటలు కాదు - తీసుకోని నిర్ణయాలే ఇప్పుడు తెల్లగా అతని చుట్టూ నిలబడ్డాయి. తెల్లదనం గది రంగు కాదు. అది మిగిలిపోయిన మౌనం. అతను కళ్లను మెల్లగా మూసుకున్నాడు. అతని చేతులు పల్చగా.........................