చంద్రగ్రహణం పట్టిన తర్వాతి రోజు రాత్రి..

ఏ గ్రహణమూ తన వెలుగును ఆపలేదని తెలియజేయడం కోసమేమో.. చంద్రుడు తన సంపూర్ణ వెలుగును ప్రసరిస్తున్నాడారోజు. తన కాంతితో చీకటిని గెలుస్తున్నాడు. కానీ నా మిత్రుడు మాత్రం కన్నీటి చీకట్లలో చిక్కుకుని ఓడిపోతున్నాడు.

రోడ్డు పక్కనే ఉన్న రామయ్య తోటలో కూర్చున్నాం మేమిద్దరం. ఏ మేఘాలూ మా మీద వెలుగు పడకుండా ఆపలేకపోతున్నాయి. ఆ వెలుగులో నా మిత్రుడి బాధ నాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. వాడి కళ్ళ నుండి కారుతోన్న కన్నీరు.. చెంపల గుండా కంఠం వరకు పారుతోంది. వాడి పెదవి దాటి ఒక్క మాట కూడా బయటకు రావడం లేదు. కానీ వాడి కంటి నుండి జారే ప్రతీ చుక్కా.. వాడి గుండెలో రగులుతున్న రావణ కాష్టానికి సాక్ష్యంగా మారుతోందని నాకు తెలుస్తోంది.

ఇన్నాళ్ళు వాడికి ఆమె మీద వున్న ప్రేమ.. మబ్బులా తన నిజ రూపాన్ని కనపడకుండా దాచింది. కానీ ఆ మబ్బు మాత్రం ఎంతసేపని వుంటుంది! చిన్న గాలి చాలదు వీగిపోడానికి! ఇక్కడ ఆ గాలి వాడి ఫోన్ అయ్యింది. దాని ద్వారా ఆ మబ్బు తొలిగింది.

మబ్బు తొలిగాక సూర్యుడిని చూడగలమా? లేదు కదా! వాడి ప్రేమ కూడా అంతే. ఆ మబ్బు తొలిగిపోయాకే ఇన్నాళ్ళు ఆమె దాచిన అసలు రూపం బయట పడింది............