షాయిస్తా మహలు రాతి పలకలు

కాంక్రీటు అడవి, అగ్గిపెట్టెలని పేర్చినట్టు ఆకాశాన్నంటిన భవనాల అట్టహాసం, దూసుకుపోవడమే తమలక్ష్యంగా పెట్టుకున్నట్టు రాత్రీపగళ్ళూ పొగలు కక్కుతూ, పరిగెడుతూ హోరెత్తే వాహనాలమధ్య జనం, జనం, జనం! ఓ పలకరింపు లేదు, ప్రేమ లేదు, కలుపుగోలుతనం లేదు, కనీసం మొహమాటానికైనా ఓ నవ్వు లేదు - ఇలాంటి వాతావరణం నుండి బయటపడితేచాలని ఎదురుచూస్తున్న నేను, మా ముజాహిద్ ట్రాన్స్ఫర్ సంగతి మోసుకొచ్చినప్పుడు ఎగిరి గంతేశాను. అరె, మర్చేపోయాను! ముజాహిద్ గురించి మీకు చెప్పాలి కదా? ముజాహిద్ మా ఇంటాయన. ఇది పొరపాటు. ఇంట్లో ఉండేది పెళ్ళాం కాబట్టి ఆమెని ఇంటామె అనొచ్చు. అలా చూస్తే ముజాహిద్ మా ఆఫీసాయన. ఛ! ఇదీ పొరపాటే. ఆఫీసుకూడా నాదికాదే. ఇంకేం అనాలి మరి? యజమాని అంటే? అప్పుడు నన్ను బానిసగానో, కుక్కగానో, ఇంకేదో జంతువుగానో అనుకొనే ప్రమాదం ఉంది. కాస్తో కూస్తో చదువుకున్నాను. డిగ్రీ తెచ్చుకున్నాను. యజమాని-బానిస అనే సంబంధం కల్పించడం నాకసలు ఇష్టం లేదు. అయితే మొగుడు అనంటే ? మొగుడేంటి మొగుడు - యముడు; ఏదో యమగండం పొంచివున్నట్టు. అసలీగోలంతా ఎందుకు? చక్కగా పతి అనొచ్చుగా అంటారేమో. ఏ అమ్మాయైనా ఇంటికొచ్చినవాళ్ళకు ఈయన నా పతి' అంటూ పరిచయం చేయదు- ఔనా? ఈ పదం......................