జూన్ 2, 2025.

ఇంకో గంటలో నేను పెట్టుకున్న అలారం మ్రోగుతుంది అనగా... మా నాన్న గొంతు వినిపించి లేచాను . ఉదయం 4:00 అయ్యింది. సాధారణంగా మా నాన్న నన్ను “నాయనా...." అనే పిలుస్తారు. ఆ గొంతులో ఎప్పుడూ ఆప్యాయత ఉంటుంది. కానీ ఆ ఉదయం ఆయన గొంతు బరువుగా, చాలా నెమ్మదిగా వినిపించింది. ఏదో తప్పు జరిగిందని అర్థమైంది.

నేను వెంటనే కంగారుగా లేచి వెళ్లాను. బాత్రూములో నుండి మా నాన్న పిలిచిన వెంటనే భయంతో పరుగెత్తుకు వెళ్ళాను . మా నాన్న ఉన్న స్థితిని చూసి భయమేసింది. బాత్రూమ్ నేల మొత్తం రక్తంతో నిండిపోయింది. ఒక క్షణం పాటు ప్రపంచం ఆగిపోయింది. నాకు ఎప్పటినుంచో ఒక బలహీనత ఉంది - రక్తం కనిపిస్తే నేను చూడలేను, నాకు కళ్ళు తిరుగుతుంది. స్పృహ కోల్పోతాను. కానీ ఆ రోజు, నా లోపల నేను బలంగా చాల గట్టిగ అనుకున్నా, “నా స్థితిని నేను కంట్రోల్ చేసుకోవాలి. లేకపోతే అమ్మ నన్ను, నాన్నని చూసి తట్టుకోలేదు.” అని . ధైర్యం తెచ్చుకుని నిలబడ్డాను, నాన్న ని మెల్లగా తీసుకొచ్చి హాల్ లో కూర్చోబెట్టాను .

అలా జరగడం రెండు రోజులలో మాకది రెండో సారి........................................