ఆకాశపు అంచుల్లో, మనుషుల ఊహలకు కూడా అందనంత ఎత్తులో ఉండే ఒలింపస్ పర్వతం మీద అప్పుడే సూర్యోదయం అవుతోంది. అది దేవతల నివాసం. అక్కడ మేఘాలు తెల్లటి దూది పింజాల్లా భవనాల చుట్టూ తిరుగుతుంటాయి. అక్కడ నక్షత్రాలు రాత్రిపూటే కాదు, పగలు కూడా అక్కడి బంగారు. వీధుల్లో మెరుస్తూనే ఉంటాయి. ఆ పర్వతం మీద ఉన్న అత్యంత ఎత్తైన భవనంలో, దేవతలందరికీ రాజు అయిన జ్యూస్ తన సింహాసనం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. జ్యూస్ అంటే సామాన్యుడు కాదు. ఆకాశంలోని ఉరుములకు అధిపతి. ఒక్కసారి కోపంతో ఆయన కనుబొమ్మ ముడిపడితే చాలు, కింద భూలోకంలో సముద్రాలు అల్లకల్లోలం అవుతాయి, ఆకాశం నుండి పిడుగులు విరుచుకుపడతాయి.

ఆ రోజు జ్యూస్ మనసు ప్రశాంతంగా ఉన్నా, భూలోకంలో మనుషులు చేసే పనులను చూస్తుంటే ఆయనకు వింతగా అనిపిస్తోంది. ఆయన తన ముందున్న బంగారు పాత్రలోని అమృతాన్ని నెమ్మదిగా తాగుతూ, అక్కడే ఉన్న దేవతలందరికీ వినిపించేలా గంభీరంగా ఇలా అన్నాడు.

"చూడండి! ఈ మనుషులు ఎంత వింతైన వారు! వాళ్ళు చేసే ప్రతి తప్పుకు, ప్రతి మూర్ఖత్వానికి దేవతలైన మనల్నే నిందిస్తారు. నిజానికి వాళ్ళ తలరాతను మనమేదో రాస్తున్నామని, మనమే వాళ్ళను కష్టాల్లోకి నెడుతున్నామని వాళ్ళు భ్రమపడుతుంటారు. కానీ అసలు విషయం అది కాదు. వాళ్ళ తెలివితక్కువ పనులే వాళ్ళను ఇబ్బందుల్లోకి నెడతాయి. ఉదాహరణకు ఈ ఏగిన్నే తీసుకోండి. ట్రాయ్ యుద్ధం ముగిసి అగమెమ్నన్ తన ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి, ఈ ఏగిస్టస్ అతని భార్య క్లైటెమ్నెస్ట్రాను లోబరుచుకున్నాడు. అంతటితో ఆగకుండా ఆమెతో కలిసి అగమెమ్నన్ని దారుణంగా చంపేశాడు. అది తప్పు అని, దానికి శిక్ష తప్పదని మేము మా దూత ద్వారా ముందే హెచ్చరించాం. 'ఒరేయ్! అగమెమ్నన్ జోలికి వెళ్ళకు, అతని భార్యను.......................