చల్లని ఉదయాన పక్షుల రాగాల మధ్య సుప్రభాతం లీలగా వినిపిస్తూ ఉంది. ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాను.

"సత్యా! సత్యా! మంచం మీద నుంచి లేవవా... ఇంకా ఎంతసేపు పడుకుంటావు?” అంటూ.. అమ్మ పిలుపు. ఒకరకంగా అది పిలుపు కాదు. బెదిరింపే అనుకోవాలి. అమ్మ పిలుపుకి టక్కున లేచి, కప్పుకున్న దుప్పటి తీసేసి

"హా వస్తున్నా అమ్మా! ఎందుకలా అరుస్తున్నావ్ లేస్తాగా” అన్నాను. ఇది రోజూ ఉండే నాకు.

“హా, లెగు త్వరగా... ఇప్పటిదాకా ఏం చేస్తున్నావు" ఇంకా ఏవేవో నసుగుతుంది. నేను వినకుండా

లేచి బ్రెష్ చేసి, స్నానం చేసి రెడీ అయ్యి కూర్చున్నా. నిద్రమత్తు ఇంకా అలానే నా కళ్ళ పైన ఉంది. అమ్మ ఇచ్చిన టిఫిన్ తినేసి, టీవీలో పాటలు చూస్తూ కూర్చున్నా......................