అగ్నిశ్వాస

తుది చూడని అభేద్యాభి సంపాతంలా దట్టంగా ఆవరించిన చీకటి... ఫలించని అగ్నివర్షపు నిప్పురవ్వల్లా జ్వలిస్తూ ఆరిపోతున్న మిణుగురుల అపరిపక్వ కలధాతపు వింతలు...

మంచీ చెడుల నడుమ కంచుగోడలా వ్యాపించిన తార్రోడ్డుపై ఓ రిక్షా చిరుగంటల సవ్వడితో పల్లెవేపు సాగిపోతూంది.

బాట కిరువైపులా వ్యాపించిన ఎత్తయిన మర్రిచెట్ల తలల్ని ఉరికొయ్యలుగా తలపింపచేస్తూ ఓ తీతువు ఉత్తరంవైపు దూసుకుపోయింది.

దూరంగా ఏడుకొండల గుండెల్ని తాకి మరలిన ఓ గాలి అల శారదానది చెక్కిల్ని స్పృశించి ఇసుక తిన్నెలపై అరక్షణం ఆగి, రేగి చెట్లవేపు మత్తుగా తూలింది.

శ్మశానంలో సగం కాలిన చితి పక్కన ఆర్తిగా కూర్చున్న ఓ నక్క ఊళపెడుతూ ఏటిగట్టుకు పరుగుతీసింది.

సరిగ్గా ఆ సమయంలో...

మర్రి చెట్ల వెనుక మాటేసిన నాలుగు ఆకారాలు మారణహోమానికి సమయ మాసన్నమైనట్టు సౌంజ్ఞలతో ముందుకు జరిగాయి.

అక్కడికి సుమారు రెండు ఫర్లాంగుల దూరంలో నెమ్మదిగా వస్తున్న రిక్షాలోని రాఘవ "శశీ నిద్రపోయాడా” అంటూ భార్యవేపు తలతిప్పి చూశాడు.

మేఘాలను దాటిన చంద్రుడి కాంతులు చెట్ల కొమ్మల్లో నుంచి పొడల్లా మీద పడుతుంటే తనను కావలించుకుని భుజంపై తలపెట్టి పడుకున్న కొడుకు తల నిమురుతూ "మీ పోలికే. కళ్ళు మూసుకున్నాడంటే నిద్రపోతున్నాడో లేకపోతే ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయాడో చెప్పలేం.” అంది పదేళ్ళ శశాంకని మరింత గట్టిగా హత్తుకుంటూ....................