CHAPTER - 1

రాత్రి పది గంటల సమయం... వెన్నెల విరగపూసిన పుచ్చపువ్వులా ఉంది. నిండు చంద్రుడు ఉదారంగా వెన్నెలని నేలమీదకి వొలక బోస్తున్నాడేమో, రోడ్డంతా వెన్నెల మడుగులా ఉంది. మనుష్య సంచారం అంతగా లేదు.

సంతోష్నగర్ నుంచి బాలాపూర్ వెళ్ళే రోడ్డులోకి కారుని మలుపు తిప్పుతూ, 'ఎంత బావుందో వెన్నెల' అనుకున్నాడు శ్రీనివాస్... అబిడ్స్ ఉన్న దక్షత జువెలరీ మార్ట్కి పొప్రయిటర్ అతను. పిండారబోసినట్టున్న వెన్నెలను చూస్తుంటే అతనికి చప్పున సౌజన్య సౌందర్యం గుర్తుకు వచ్చింది.

సౌజన్య ఎంత బాగా పాడుతుందో... భోజనాల తర్వాత సౌజన్యతో కలిసి తోటలో కూచుని, వెన్నెట్లో తడుస్తూ కబుర్లు చెప్పుకోవాలన్న కోరిక ఉప్పెనలా అతన్ని ముంచెత్తింది... ఎన్ని రోజులైందో అలా రాత్రిపూట ఆరుబయట కూచుని, మంద్రంగా వీచే గాలిలో తేలియాడుతూ వచ్చే తన కమ్మనైన స్వరరాగసుధల్ని గ్రోలి... వ్యాపారంలో ఎదురయ్యే రకరకాల వత్తిళ్ళవల్ల ఈ మధ్య తీరికే దొరకడం లేదు. ఇంటికెళ్ళి, ఫ్రెషప్ అయ్యాక భోంచేసి పడుకోవడం తప్ప సౌజన్యతో మనసారా మాట్లాడిందెప్పుడని?......................